I am soooooooo alone~

τα παραμυθια δεν ειναι αληθεια, αλλα τουλαχιστον δεν ειναι ψεμματα

*****

...............-´¯`•.¸.. .."Βδομάδα με βδομάδα τη ζωή κερδίζοντας ανέφελος

...............-´¯`•.¸.. .... ❀-..´¯ανάμεσα στου κόσμου τη μαυρίλα

............-´¯`•.¸.. ....την παγωνιά τις άσπλαχνες βροχάδες την Αστάρτη

...............-´¯`•.¸.. .....μα τη χρυσή του την καρδιά την πάει στράτα

...............-´¯`•.¸.. ........ .......´..τόσα χρόνια ποιος άλλος

................-´¯`•.¸.. ..................´¯..ο πλήρης ποιητής

...............-´¯`•.¸.. εїз.......................ο ταξιδιώτης…"

Nικος Kαρουζος~ Αναμνηστικη Ληθη

Τα μικρα Δωρηματα

2

under my skin

 I got caught in a storm
And carried away
I got turned, turned around

I got caught in a storm
That's what happened to me
So I didn't call
And you didn't see me for a while

I was rising up
Hitting the ground
And breaking and breaking

I was caught in a storm
Things were flying around
And doors were slamming
And windows were breaking
And I couldn't hear what you were saying
I couldn't hear what you were saying
I couldn't hear what you were saying

I was rising up
Hitting the ground
And breaking and breaking

Rising up

...πιθανοτητες για ζωη στη ...νεα γη 100%...~ στη παλια?

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΟΗΤΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ...ΑΝΘΡΩΠΟΙ._

would you walk with me now through this pouring rain?

Through these city nightmares you'd walk with me
And we'd talk of it with idealistic assurance
That it wouldn't tear us apart
We'd keep our heads above the blackened water
But there's no room for ideals in this mechanical place
And you're gone now

Through a grimy window that I can't keep clean
Through billowing smoke that's swallowed the sun
You're nowhere to be seen

Do you think our desires still burn
I guess it was desires that tore us apart
There has to be passion
A passion for living, surviving
And that means detachment
Every-body has a weapon to fight you with
To beat you with when you are down
There were too many defence between us
Doubting all the time
Fearinf all the time
Doubting all the time
Fearinf all the time
That like these urban nightmares
We'd blacken each other skies

When we passed the subway we tried to ignore our fate there
Of written threats on endless walls
Unjustified crimes carried on stifled calls
Would you walk with me now through this pouring rain
It used to mingle with our tears then dry with the hopes
That we left behind
It rains even harder now.

...It rains even harder now...



"μην ξοδεψεις ουτε μια ματια στο εγνωσμενο χυδην. θα σε τυφλώσει και θα ρουφήξει τις αντοχες σου. υπαρχουν ακόμα εύφορες κοιλάδες, σπάνιοι άνθρωποι, εξαίσιες ιδέες να χαριστείς..."
23 Σεπ 10,
 ...

...aouts...~it hurts SO MUCH God...

...there is always a way...

~ ~

...eternity...[= l o v e...]

William Shakespeare - Sonnet 18

Shall I compare you to a summer's day?

You are more lovely and more delightful:

Rough winds shake the much loved buds of May

And summer is far too short:

At times the sun is too hot,

Or often goes behind the clouds;

And everything that is beautiful will lose its beauty

By chance or by nature's planned out course;

But your youth shall not fade,

Nor lose the beauty that you possess;

Nor will death claim you for his own,

Because in my eternal verse you will live forever:

So long as there are people on this earth,

So long will this poem live on, giving you immortality.

ah

εκεί

*hello S I L E N C E my old friend~~~...

Hello darkness, my old friend,
I've come to talk with you again,

Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains

Within the sound of silence.

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
'Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night

And touched the sound of silence.

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.

People talking without speaking,
People hearing without listening,

People writing songs that voices never share
And no one dared
Disturb the sound of silence.

"Fools" said I, "You do not know

Silence like a cancer grows.

Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence.

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the sign said, the words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls. 

And whisper'd in the sounds of silence."

...μονάχα πόνους...αλλά,,, συν~χωρώ καθότι Ντεν ειμι ιγκώ Τεός καρντιά μου...

11.28hrs~επίσης:
«Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή;Ν' αρνηθείς όλες τις παρηγοριές - θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες - ν' απομείνεις μόνος και ν' αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου. Ποια 'ναι η πιο αντρίκια χαρά; Ν' αναλαβαίνεις την πάσα ευθύνη»...
Ν. Καζαντζάκης

αρκας

;;;Όλοι χωρούν σ' αυτή τη γη,;;;
το 'παν σπουδαίοι και σοφοί για τη γενιά μας,
δεν ξέραν όμως τα καρφιά
πόσο πικρά είναι και βαθιά μες στην καρδιά μας

Μ' απάτη και με μπαμπεσιά
μας δώσανε στη μοιρασιά μονάχα πόνους,
κλωτσιές χαστούκια και φωνές,
έγιν' ο κόσμος καφενές για δολοφόνους,
έγιν' ο κόσμος καφενές...

Όλοι χωρούν σ' αυτή τη γη,
μόνο που αλλάζει η πληγή του καθενός μας,
χρόνια στην ίδια τη γωνιά
κι απ' άδικο στην απονιά το μερτικό μας

Μ' απάτη και με μπαμπεσιά
μας δώσανε στη μοιρασιά μονάχα πόνους,
κλωτσιές χαστούκια και φωνές,
έγιν' ο κόσμος καφενές για δολοφόνους,
έγιν' ο κόσμος καφενές...

...~λίγο από το αίμα σου~...

"f r e e d o m"

..."Alma Gitana"...
 23 aug 10

*******
[...this one fits too...]
Sunday 12.08hrs






..." And quiet is the thought of you 
The file on you complete, 
Except what we forgot to do, 
...A Thousand Kisses Deep"....






*******
...I take the blame...

Immortal angels
Dressed up as junkies
I'm going out tonight
And It's gonna be alright
It's gonna happen
It's gonna happen, right
It's gonna happen
It's gonna happen
 :
I take the blame
And child is my name
And I believe your words
Whatever you might say

This is my hand
Shaking and raised
Reaching out for something more
Than mere play

Immortal junkies
Dressed up as angels
I'm meeting you tonight
And it's gonna be alright

It's gonna happen
It's gonna happen, right
It's gonna happen
It's gonna happen

Than mere play
Than mere play

*******
...Ήρθε κι έδεσε το παραπάνω... με το παρακάτω...

μόλις το τελείωσα:

 "λίγο από το αίμα σου",

Σώτη Τριανταφύλλου

και το συστήνω ανεπιφύλακτα!

με πολύ ευρηματικό τρόπο

αυτό το βιβλίο μιλάει για

~ΟΛΑ~

!!!

έχει βέβαια λίγη ..."πολυκοσμία"...

κι ως γνήσια "αγοραφοβική"...

μία κρίση πανικού(& κάτι ψιλά...:)

την έπαθα στην αρχή...

όμως Άξιζε τον Κόπο!

~~~~~~~

:..."<ακόμα και η πιο αριστοτεχνική γραφή 

αφήνει κενά, ρωγμές και χάσματα 

μέσα από τα οποία

 η πραγματικότητα έρπει, αστράφτει, και τινάζεται΄

ο κόσμος είναι όπως εσύ ο ίδιος>"...

Σ.Τ.

σ ε λ η ν ι α σ μ ο ς

...~Solomon, Isaac~...

..."***...It all depends on a combination of circumstances. If all the various cosmic thingummys fuse at the same moment, and the right spark is struck, there's no knowing what one mightn't do."... 

...


"AMANDA: I think very few people are completely normal really, deep down in their ***private lives.***"
— Noël Coward (Private Lives)

..."Το φως του φεγγαριού μας παίζει καμμιά φορά σκληρά παιχνίδια"...

...letting the light in...

;ένα κλικ είναι όλα;

...για μένα~

...μεσ'το κενό και μεσ'τη ζάλη έστησε ο πόνος μαγαζί...

~all the best for August~

...merging galaxies...

It's Art...

~ Η Τέχνη της Ζωής ~

...it's ART...

...it's Hard,,, but it's Art...

i surrender

~ Τσάι και Σοκολάτα ~ για Καλημέρα ~

***
..."Στο χωριό της γλώσσας μου τη Λύπη τηνε λένε Λάμπουσα"...
***

...Κλέφτρα Ζωή...

 ..."Για όσα τόλμησα,

για όσα δεν τόλμησα,

για ό,τι άφησα να προσπεράσει,

εκτίω την ποινήν της ζωής"...

...μα και...

~"Του Αργοναύτη το κουπί

βυθίζεται με πείσμα

σ΄ ελπίδες θάλασσες

γι΄ ανύπαρχτες Κολχίδες"~

Ποιος νοιάζεται για το αποτέλεσμα...

from 1995's "Elastica"
Keeping a brave face
In circumstances
Is impossible
Cannot describe
So many decisions
It's impossible
To know which is
The proper order
The best position
To be in
Take advantage
Or so it seems
The way it goes.
It's tragic / Sandman comes
Laid down on your side / Two to one
Too easy / In the dark
You know that, you know / Dark reflections
You're soaking wet / In my head
You talk too much / In my bed
It's not necessary / Again
Before the ice melts / Sandman goes
I just want to say / Two in tow
This racket's yours / Wet and dumb
Don't ask for more / Three's the number
'Cause somewhere along the line / Coming down
Coming round again
I've forgotten already

~... Ναι, είμαι Λυπημένη ...~

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ'όλα.Λίγο απ'όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ'ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν ειμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ'αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους,στάθηκα σε συντριβάνια και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς,καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσα τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
απο τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Mίλησα πολύ.Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες,στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από εδώ,πήγα και από εκεί...
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από εδώ,έχασα κι από κεί.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι από την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος.Πές πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
από το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιάν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημιάς.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου έλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή,με ακόνισε.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ'αντίσταση σ'αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ,να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

~Κική Δ~

Πέρασα