καλώ απεγνωσμένα τους ομοίους μου
με πλακώνει η τόση μοναξιά
προσπαθώ να βρω κοινούς τόπους με άλλους συνανθρώπους
όλη μου τη ζωή
κι όλο μόνη μου βρίσκομαι
ανούσιες συζητήσεις, κακεντρεχή σχόλια, επιθετικές συμπεριφορές, ύπουλα και κάτω από την ζώνη χτυπήματα, κοροϊδία, εκμετάλλευση, ξύλινη γλώσσα από όλους (όχι μόνον από τους πολιτικούς), κλπ, κλπ,...
λες και τελικώς έχουμε κάτι να μοιράσουμε μεταξύ μας
ή λες και κάποιοι αξίζουν περισσότερο από άλλους
πού να βρω τόπο να σταθώ κι εγώ Θεέ μου?
συμβουλή σε όσους δίνουν οδηγίες και κουνούν δάχτυλα στους άλλους και θεωρούν πώς εκείνοι και μόνον γνωρίζουν τον σωστό τρόπο σκέψης, αντίδρασης, λειτουργίας : σιάξτε πρώτα την δική σας ζωή , αισθανθείτε (αληθινά) άνετα με τον εαυτό σας και τότε ενδέχεται να σκεφτούμε κι εμείς, κάποιες από τις υποδείξεις σας...
αυτά ~ έγκωσα
