πλάτσα~πλούτσα πλάτσα~πλούτσα τα εκάμαμε όλα λούτσα ..

<a href="http://video.gr.msn.com/?mkt=el-gr&from=sp^sp&vid=00324fe7-c7fb-4a9b-8ed5-b50cf307b4cb&from=el-gr&fg=dest" target="_new" title="Cat Just Loves Water">Βίντεο: Cat Just Loves Water</a>

Της Αγάπης την Ουσία 

τη μετρώ στην Παρουσία,

και Μόνον,

αφού τις περισσότερες φορές

μας είναι εξαιρετικά δύσκολο

να είμαστε συνεχώς Παρόντες...

Οπότε, όσοι από εμάς προσπαθούν έστω,.

να δίνουν το "Παρών",

μεταφορικά, κυριολεκτικά αλλά Και Ουσιαστικά,

Πιστεύω οτι 

Αγαπάμε._


{το ερώτημα βέβαια παραμένει: 
ΠΟΙΟΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ "ΣΤΗΡΙΓΜΑ";
;;}

 

[Τα Κρινάκια της Γιαγιάς Μου, στην αυλή του χωριού, όπως τα είδα και τα ..."κατέγραψα" το σωτήριον έτος 1990]

πολλές φορές έχω εγκλωβιστεί σε "ερεθίσματα" της στιγμής

όπως η γατούλα με το νερό της μπανιέρας στο παραπάνω στιγμιότυπο...

κι εχω "χαζέψει" με τις ώρες,,, μπορεί και χρόνια...

ίσως να νόμιζα πώς είχα βρει  την "πηγή της χαράς" ...

αλλά,,, όλα ήταν νερό τρεχούμενο στον μύλο της ζωής μου...

βέβαια, σε κάθε περίπτωση, ήμουν παρούσα...

Εγώ ήμουν παρούσα!..

 όπου αγάπησα, πίστεψα, χρειάστηκα...

το μόνο κέρδος μου: είμαι εντάξει με την συνείδησή μου

η τεράστια ζημία μου: σπατάλησα την ζωή μου...

επιλέγοντας τον ρόλο του "στηρίγματος"...

Μα Επιτέλους!

Ποιός Στηρίζει το "Στήριγμα"?

Πείτε μου!

...

...η ανεκτή 'βαρύτητα' του ...μή~είναι...

π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ο ί

πάντα

&

παντού

πολλές φορές

΄΄εμφανίζονται΄΄

φορώντας την μάσκα

της 

ελευθερίας

...

τώρα είμαι φορτισμένη & χάθηκαν πάλι οι λέξεις...

θα επανέλθω όμως σε αυτό το θέμα,,,

ίσως και μέχρι το βραδάκι 

συνέχεια πένθιμης ατμόσφαιρας.. από Κερατέα,,, με αγάπη...

Μοντάζ, 

"Τί κόσμος είναι αυτός"

...

Τι κόσμος είναι αυτός
που ψάχνει στο φεγγάρι
να βρει αλήθεια στο κενό
τι κόσμος είναι αυτός
που πάει στο φεγγάρι
και τα παιδιά του πολεμά

Ε ουρανέ
κάθισε μαζί μας
κάτσε ν' ακούσεις μια πενιά
φίλε παλιέ
μην προσπαθήσεις
να μας κεράσεις μαχαιριά
Τι κόσμος είναι αυτός
πουλάει συνειδήσεις
καταβροχθίζει συνεχώς
τι κόσμος είναι αυτός
που πλημμυρίζει δάκρυ
τι δακρυσμένος ουρανός

Ηθοποιοί που παίζουν
που παίζουν κάποιο ρόλο
σε μια απέραντη σκηνή
νεκρομανείς γυρεύουν
γυρεύουν να τους δώσεις
σε κάποιο ηρώο προτομή

to whom it may concern ~

Καλό μας μήνα...

και Καλημέρα μας

Αμήν

...

Τὶ εἶπα κάποτε σ᾿ ἕναν ἰπτάμενο

Σὰν ἀφαιρέσεις ἀπὸ τὸν ἥλιο τὴν λαίμαργη ἀστρονομία

δὲν εἶναι πιότερος ἀπὸ μιὰ πυγολαμπίδα 
ποὺ διαστέλλει 

τὴν κίνηση μέσ᾿ στὸ ἄναυδο σκοτάδι.

Δὲν ἔχει πόσιμη σημασία νὰ σταλάξουμε

τσιγγούνικες ἀλήθειες καὶ σταγονίδια βεβαιότητας

δὲν ἔχει οὔτε μιὰ πρωτοτυπία ἡ ξεμυαλίστρα ἡ ἐξυπνάδα

πρωτότυπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δικάζει τὶς λέξεις

ἐκεῖνος ποὺ βάζει ποινὲς ὁλοένα στὰ δάχτυλά του

τὴν ὥρα ποὺ σέρνουν ἔρημα τὴν ἄλαλη πένα.

Δὲν ἔχει μητρότητα ὁ ἴλιγγος

δὲν ἔχει πατρότητα ἡ νύχτα.

Μίλησα κι ἄλλοτε γι᾿ αὐτὰ τὰ χαρτόνια.

Οἱ σκοτεινοί μας σύντροφοι: οἱ ἄκρες καὶ τὰ μάκρη

μὲ τοῦ κύκλου τ᾿ ἄγρια δῶρα μᾶς κοροιδεύουν.

Ἔχοντας πιὰ ξεπέσει
 ὁ γέροντας Εὐκλείδης

εἶν᾿ ἀπόβλητο τὸ μῆκος ὡς πράξη τοῦ σύμπαντος

καὶ τὸ ὕψος ἀνεύρετη μελῳδία στὰ πλάτη...

Τράβηξα τὴν σκονισμένη αἰωνιότητα σὰν κουρτίνα

μὲ τόση εὐκολία καὶ τά ῾χασα βλέποντας

τὸ λάγνο τίποτα τῆς ἀναφρόδιτης καμπύλης!

Ὁ ἄγγελος τότε τοῦ ἔαρός μου φώναξε:
 -Μὴ στενεύεις,

ἁγίαζε μονάχα,

 μὴ σκοπεύεις, 

κι ἀπ᾿ τὸ μειλίχιο

δαιμόνιο τῆς ἀγάπης πιὸ πέρ᾿ ἀκόμη τράβα
 κι ἂς εἶπες

θὰ κομματιάσω τὸν κόσμο 
γιὰ νὰ ματιάσω

τὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας.

Ἔλα, 
λυτρώσου τώρα κι ἀπ᾿ τοῦ ἐρωτήματος τὴν ἔλλειψη

νὰ γίνεις ὀμορφότερος 
νὰ μείνεις 
ὄντως μόνος...

Νίκος Καρούζος

[Χορταριασμένα Χάσματα, 1974]

Ένας ευαίσθητος Απρίλης

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Ένας ευαίσθητος Απρίλης
Ένας αθέατος καιρός
Γελάει το φρουρό της πύλης
Και βγαίνει ήλιος λαμπερός

Πετά τα ρούχα του στρατιώτη
Φορά πουκάμισο λευκό
Και στην αγάπη του την πρώτη
Στέλνει ένα όνειρο γλυκό

Φέρνει μια ζάλη στους ανέμους
Ανατριχίλα στο νερό
Με την καρδιά στήνει πολέμους
Και με τον έρωτα χορό

Από τους κήπους κόβει βάγια
Κι απ' την αυλή του πασχαλιές
Για να στολίσει τα ναυάγια
Που μείνουν δίχως αγκαλιές