80~95

Σήμερα στο σούπερ~μάρκετ της γειτονιάς

ένα ζευγάρι

εκείνη 80, εκείνος 95

καλοβαλμένοι

μοσχομυρισμένοι,

με τα μπεζ ταιριαστά καπελάκια τους [τραγιάσκα εκείνος]

με τα καμηλώ παλτώ τους,

τα κασκώλ για το κρύο και τα γάντια κι'αυτά όλα ταιριαστά μεταξύ τους,

σαν να έβλεπα Άγγλους "ευγενείς" :)

Οχι, δεν ήταν ακριβά τα ρούχα τους, απλώς ήταν όλα διαλεγμένα με γούστο

ακόμη και η τσάντα με τις ρόδες  για τα ψώνια, καρώ, στην ίδια χρωματική παλέτα με τα ρούχα!

Εκείνη πιο δυναμική

Εκείνος με κάποιες κινητικές δυσκολίες αλλά,,, Δεν το έχει βάλει κάτω, ακόμη και στον όροφο ανέβηκε, -από τις σκάλες, αφού δεν έχει ασανσέρ ή κυλιόμενες-  για να συνοδέψει την κυρά του.

Τους θαύμασα έτσι όπως ψώνιζαν με πρόγραμμα και σαν φρεσκο*ερωτευμένα πιτσουνάκια

Τους το είπα 

[Ήθελα πολύ να τους μιλήσω για να μάθω τις ηλικίες τους, καθώς εμένα μου φάνηκαν γύρω στα 75 και οι δύο..]

Χάρηκαν.

Ναι, παραδέχτηκαν οτι υπήρξαν πολύ ερωτευμένοι κι ακόμη είναι.

Μόνον που ο Θεός δεν τους χάρισε παιδιά, μου είπαν

Αλλά,,, έχουν ο ένας τον άλλον!

"ήταν όμορφη η κυρά και την ερωτεύτηκες, ε;", ~ τον ρώτησα

"Ναί, ήταν και είναι πολύ όμορφη" ~ μου αποκρίθηκε

"αχ, Σε ευχαριστώ τόσο πολύ Γιάννη μου!" ~ συμπλήρωσε εκείνη

[ζήλεψα]

Ο Θεός να τους έχει καλά!

Ε ναι, λοιπόν είμαι "ρατσίστρια" Και εγώ, Τί να κάνουμε;)

με διακατέχει ένα πολύ ιδιότυπο είδος ρατσισμού

απεχθάνομαι τους ανθρώπους που παραιτούνται (γενικώς)

καθώς και

τους "στάσιμους"

τους κακοπροαίρετους  (πολύ δε περισσότερο τους κακόβουλους)

τους εγωκεντρικούς

τους χαζοβιόληδες

τους ξεροκέφαλους

τους αδιάλλακτους

τους ανορθόγραφους (κυρίως τους ανορθόγραφους, κι ας κάνω κι εγώ κάποια λαθάκια κατά καιρούς ~ έχω βίτσιο με αυτό το ζήτημα, τί να  πω;)

αυτούς που δεν δέχονται υποδείξεις και μύγα στο σπαθί τους γενικώς και δεν πιστεύουν οτι όλοι έχουμε να διδαχτούμε πράγματα από όλους και όλα, συνεχώς,

αυτούς που δεν φροντίζουν καθημερινά την αυτοβελτίωσή τους σε ψυχικό και πνευματικό επίπεδο,

τους μίζερους

τους φασίστες

:)

μπορώ να συνεχίσω την λίστα μου μέχρι αύριο, έτσι που το σκέφτομαι τελικώς...

και Ίσως την συνεχίσω...

οψόμεθα

~

καληνύχτα για την ώρα

*  

Prince Darling ~ a fairytale, by Andrew Lang ~ bedtime story ~ for sweet dreams*

An aged king who is a widower lavishes indulgence on his only son, who the people consequently call "Prince Darling."


He fears he will die before the child is of age and confesses his concern to his friend, the Fairy of Truth.


The fairy promises to grant the boy a boon such as beauty, wealth or military success, but the king asks only that the fairy make the boy a good person. The fairy says she cannot change the boy's character, but she can give him advice and correct him when he errs.


After the king's death, the fairy appears to Prince Darling, now the king, and gives him a magic ring that will prick his finger whenever he does wrong.


Prince Darling continues to follow the instructions of his wise old mentor, Suleiman, but begins carousing at night with power-seeking sycophants who encourage his bad behavior.


Prince Darling meets a young shepherdess and arrogantly announces to her that he will marry her.


Instead of being honored, the shepherdess refuses because of Prince Darlings wicked reputation. The sycophants tell him that if he won't punish subjects who disobey him, his power will dissolve and the people will depose him.


By this time Prince Darling has discarded the magic ring because it was almost constantly pricking him.


So he puts the shepherdess in prison to force her consent to the marriage. When she mysteriously vanishes from her cell, the sycophants accuse Suleiman of freeing her, and that he is trying to undermine Prince Darling's authority and take over the kingdom.


Prince Darling then imprisons Suleiman.


At this time the fairy of truth again appears to Prince Darling in a rage, saying that because he did not heed the ring's gentle correction he has become a monster. She transforms him into a beast with the body of a snake, the legs of a wolf, the head of a lion and the horns of a bull. The fairy tells him that as ugly as she can make him, his soul is still a hundred times more hideous. She disappears, and the creature is left alone in the woods to ruminate on the error of his ways.


The monster prince is captured by a hunter, who hopes to sell him as a curiosity.


On the way back to the town, they encounter a reveler who says the whole town is rejoicing because Prince Darling is dead. He says the people have released Suleiman from prison and crowned him as the new king.


Prince Darling sees this as a confirmation of everything his flattering friends said, and roars in rage. The hunter decides to take the monster to the new king as a coronation gift.


The hunter takes the monster prince to the coronation ceremony where they hear Suleiman announce that he is only taking the throne in trust for Prince Darling, who is not dead and will return one day. The hunter presents the monster to the king, who puts it in his menagerie.


In his cage, Prince Darling observes that the animal keeper is a drunkard who abuses the animals. Prince Darling reflects that he was wrong about Suleiman, who only has his best interests in mind.


He realizes that his friends were really the ones manipulating him and seeking power, and the prince resolves to do only good from now on.


When the animal keeper has a near-fatal accident, the prince monster breaks out of his cage to save him. The Fairy of Truth appears momentarily, saying that good actions will be rewarded, and transforms him from the horrible monster into a dog.


The animal keeper takes the dog to King Suleiman to report that a miracle has happened. Suleiman's daughter takes a liking to the dog and decides to keep him herself.


One morning the dog receives a spare breakfast of one dinner roll, which he takes out in the countryside. As he roams, he discovers a house of splendor, made of jewels. There are well-dressed people going into the building, but when they come out, they are thin and pale, wearing rags and apparently starving to death.


One young girl crawling out of the palace passes the dog, and attempts to eat a blade of grass. The dog decides to give his roll to the girl.


The girl tells the dog not to go in the house, because it is the Palace of Pleasure, and all the food is poisoned. The dog sees the shepherdess entering the palace and is desperate to save her.


At this time, the Fairy of Truth appears and rewards his generosity by turning him into a dove. The dove prince flies around the palace, and through a window he sees the shepherdess, who suddenly vanishes in a puff of smoke.


Resolving to find her, the dove flies all across the land. Eventually he spies her in a remote place, walking with an old beggar woman in rags.


He flies down and lights on the shepherdess' finger, cooing.


She remarks that it is the most beautiful dove in the world and that if it were a man, she would marry it.


The beggar woman throws off her rags and reveals that she is the Fairy of Truth.


She transforms the dove back into Prince Darling.


The Prince kneels and begs the shepherdess for forgiveness.


The fairy declares that the girl had always loved the prince, but didn't like his bad behavior.


Prince Darling and the shepherdess are then married, and Prince Darling resumes the throne to become a just and beloved ruler.~~~~~~~. kiss goodnigt and sleep tight*..

η Φλόγα μου καίει συνεχώς και από πάντα ! ~ Δόξα τω Θεώ !

χθες το βράδυ βρέθηκα ---μετά από πάρα πολύ καιρό--- με μια παιδική μου "φίλη" για φαγητό

και χάρηκα για ένα και μόνον λόγο:

διότι παρ'όλες τις απανωτές δυσκολίες και την τεράστια μοναξιά μου,

παρόλο που ποτέ δεν ήμουν ούτε συμπεριφέρθηκα [με δανεικά] σαν .."πλούσια"

παρόλο που δεν έκανα παιδιά [που τόσο πολύ επιθυμούσα], ούτε και καμμία σχέση άξια λόγου [για την ακρίβεια, δεν γνώρισα ούτε μία Αγάπη της Προκοπής στη ζωή μου, -μέχρι τώρα τουλάχιστον...]

παρόλο που δεν έχω αδέλφια ούτε και ουσιαστικούς φίλους,

παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της ζωής το πέρασα γηροκομώντας και στηρίζοντας γενικώς,

ανάμεσα σε ηλικιωμένους και σε φάρμακα και αρρώστιες, ---από βρέφος---,

παρ'όλα τα παραπάνω λοιπόν, [και άλλα αρκετά επιπλέον...], 

Δεν Έχασα,,,

την Ελπίδα μου,

την Χαρά για τη Ζωή,

την Αγάπη για Όλους και για Όλα,

το Χιούμορ μου,

την ..'Μπάλα',,,

το Παιδί Μέσα Μου

την Ψυχή μου,

την Φλόγα μου!

Δεν Με Έχασα και Σε Ευχαριστώ Τόσο Πολύ Θεέ μου για αυτό!

να σας συστήσω την μασκότ του παρόντος ιστολογίου...~ ζήτω η τρέλΑΝ Και μίαν καλημέρλΑΝ !

σημείωση: καν'τε κλικ στην επικεφαλίδα αυτής της ανάρτησης 

για να ακούσετε το άσμα που συνοδεύει 

την μασκότ μου

:)

Και το όνομα αυτής:

~Καλλιόπη~

μην την φωνάζετε Πόπη, Δεν της αρέσει και Δεν θα απαντήσει.

...επανήλθα, η 'αυτορυθμιζόμενη'... ~ όνειρα γλυκά ας έχουμε, κι ο Θεός βοηθός

πάντα θα υπάρχει διέξοδος 

προς τα πάνω

...

προσδοκώ εκδίκηση φύσης και ζωή του μέλλοντος αιώνος ~ αμήν.

σήμερα το μεσημέρι, 

κάτω από το σπίτι μου, 

τοποθέτησε το μικροσκοπικό, 

παμπάλαιο, 

λερωμένο

[κατάβρωμο για την ακρίβεια] 

 και ολούθε ψιλοτρακαρισμένο 

οπελάκι του, 

ένας τόσο δα μικρούτσικος,

 μικρόψυχος,

 τιποτένιος, 

ασήμαντος

ανθρωπάκος

 [..."άντρας", για την ακρίβεια,,, ~ οποία σύμπτωσις!...]

και, αφού κατέβηκε από αυτό, 

θεώρησε οτι ένα κλαρί από το πανέμορφο, 

 φουντωτό, 

υπερήφανο

 Δεντράκι 

του πεζοδρομίου μου,

..παρενοχλούσε την ...

 εκ λαμαρίνας γενομένης παραπάνω αναφερόμενη προέκταση του 'μορίου' του,,,...

οπότε,,, έτσι απλά και ενώ τον κοιτούσα κατάπληκτη,,,

ο εν λόγω, παραπάνω αναφερόμενος, ΚΑΦΡΟΣ,

απλώνει την χερούκλα του και !ΤΣΑΚ!,

 σπάει[!ναι, σπάει!] το ..."αναιδές" Κλαράκι !~!

το πετάει στον δρόμο, -όσο πιο μακριά του μπορούσε-,

Και φυσάει και κάποια φυλλαράκια που είχαν πέσει πάνω στο ελεεινό σαράβαλό του[!]

ο Πανηλίθιος και Γελοίος Ουτιδανός!

Τότε και μόνον τότε ηρέμησε 

και ..υπερήφανος, -πια-,,,, 

απομακρύνθηκε για να πάει σπίτι του

 [στην απέναντι πολυκατοικία!]

Τον παρατηρούσα συνεχώς,

 με δολοφονικό βλέμμα αλλά,

 δεν πτοήθηκε, 

ούτε και ντράπηκε καθόλου!

δεν του μίλησα ,,, 

θεώρησα οτι είναι ανάξιος λόγου...

ελπίζω όμως κάποια στιγμή, η ίδια η φύση, να μας απορρίψει κατά πως μας πρέπει σαν είδος...

γιατι να ειμαστε τοσο διαφορετικοι?

δεν θα καταλαβω ποτε πολλα πραγματα

αλλα θα επικεντρωθω στα σχεσιακα επι του παροντος

πότε ακριβώς τη  χάνουμε την μπάλα ?

αφου ολοι ξεκιναμε με κοινες προσλαμβανουσες και επιθυμιες

και στην αρχη ολα ειναι τοσο γλυκα και αγαπησιαρικα

πώς γινεται κι ερχεται η στιγμη που ο αντρας 

που θα 'ασχοληθει' με μια γυναικα ανω των 35 [θα πω, διοτι απο τοτε αρχισα να το αντιλαμβανομαι ως πρακτικη] 

να φερεται σαν να κανει 'ψυχικό' και 'θυσία';

κι αφου νιωθει ετσι, γιατί ασχολείται λοιπόν;

ειναι η σαβουρογαμιασις  αντρική ασθένεια;

πέθνος για το αγέννητο..

ένα λουλούδι για τα αγέννητα παιδιά μου

εκείνα που ονειρευόμουν να αποκτήσω

και τα επιθυμούσα με τόση λαχτάρα

αλλά δεν ήρθαν ποτέ.

ίσως και να γλίτωσαν από πολλά δεινά

και κυρίως από όλον αυτόν τον πόνο..

που επιμένουν να μας προκαλούν οι ..."συνάνθρωποι"

κακά τα ψέματα

το"σκηνικό" εδώ στον πλανήτη μας είναι ειδυλλιακό 

αλλά οι ..."ηθοποιοί"  είναι αισχροί και κακοήθεις

γλίτωσαν τα παιδάκια μου από πολλά είναι η αλήθεια

ο πόνος ο δικός μου όμως Δεν παλεύεται 

και το κενό τεράστιο 

και τι σύμπτωση  

η σκυλίτσα μου είναι γύρω στα 7 τώρα και έμεινε άτεκνη κι αυτή

πρόσφατα  την έπιασε κι εκείνη το παράπονο

πήγε και ξετρύπωσε ένα πάνινο σκυλάκι 

και το έχωσε μέσα στο κρεββατάκι της

το γλύφει, το προσέχει, του μιλάει, το'χει συνέχεια αγκαλιά

ελπίζοντας πως θα ζωντανέψει και θά'χει κι αυτή ένα δικό της παιδάκι

τη νύχτα την ακούω που βγάζει λυγμούς απόγνωσης

σκίζεται η ψυχή μου όταν τη βλέπω και την ακούω

πολύς πόνος Θεέ μου!

τελικά το πένθος για το αγέννητο είναι βαρύτερο!._

no hard feelings...

..."μόνον αυτοί που τρέφουν όνειρα 'απολαμβάνουν' την πραγματικότητα"...

από την άλλη...

...Αἴφνης

Αὐτὸ ποὺ λέμε ὄνειρο δὲν εἶν᾿ ὄνειρο

ποὺ ἡ πλατιὰ πραγματικότητα δὲν εἶναι πραγματική.

Κάπου γελιέμαι μὰ ἐκεῖ κιόλας ὑπάρχω ἀπόλυτα,

σὰν τὸ σύννεφο ποὺ ἀλλάζει στὰ νωθρὰ δευτερόλεπτα

ὄντας μονάχα ἡ ἀκάλεστη μεταμόρφωση.

Κανένα λιοντάρι δὲν παραγνώρισε τὸ θήραμα

καὶ ἡ πάπια δὲν ἔπαψε νὰ πιπιλίζει τὴ λάσπη·

τὸ χταπόδι βγαίνει ἀπ᾿ τὸ ρηχὸ θαλάμι του μὲ γαλαζόπετρα

στὰ ξέφωτα ἡ τίγρη λησμονιέται ἀνεπίληπτα.

Νυχτώνει καὶ σήμερα. Ἡ ἀγωνία

λέει πάλι: θὰ βοσκήσω τὸ μαῦρο...

[Νίκος Καρούζος]

αυτά τα ... 'ολίγα' από μένα για την ώρα...

πλάτσα~πλούτσα πλάτσα~πλούτσα τα εκάμαμε όλα λούτσα ..

<a href="http://video.gr.msn.com/?mkt=el-gr&from=sp^sp&vid=00324fe7-c7fb-4a9b-8ed5-b50cf307b4cb&from=el-gr&fg=dest" target="_new" title="Cat Just Loves Water">Βίντεο: Cat Just Loves Water</a>

Της Αγάπης την Ουσία 

τη μετρώ στην Παρουσία,

και Μόνον,

αφού τις περισσότερες φορές

μας είναι εξαιρετικά δύσκολο

να είμαστε συνεχώς Παρόντες...

Οπότε, όσοι από εμάς προσπαθούν έστω,.

να δίνουν το "Παρών",

μεταφορικά, κυριολεκτικά αλλά Και Ουσιαστικά,

Πιστεύω οτι 

Αγαπάμε._


{το ερώτημα βέβαια παραμένει: 
ΠΟΙΟΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ "ΣΤΗΡΙΓΜΑ";
;;}

 

[Τα Κρινάκια της Γιαγιάς Μου, στην αυλή του χωριού, όπως τα είδα και τα ..."κατέγραψα" το σωτήριον έτος 1990]

πολλές φορές έχω εγκλωβιστεί σε "ερεθίσματα" της στιγμής

όπως η γατούλα με το νερό της μπανιέρας στο παραπάνω στιγμιότυπο...

κι εχω "χαζέψει" με τις ώρες,,, μπορεί και χρόνια...

ίσως να νόμιζα πώς είχα βρει  την "πηγή της χαράς" ...

αλλά,,, όλα ήταν νερό τρεχούμενο στον μύλο της ζωής μου...

βέβαια, σε κάθε περίπτωση, ήμουν παρούσα...

Εγώ ήμουν παρούσα!..

 όπου αγάπησα, πίστεψα, χρειάστηκα...

το μόνο κέρδος μου: είμαι εντάξει με την συνείδησή μου

η τεράστια ζημία μου: σπατάλησα την ζωή μου...

επιλέγοντας τον ρόλο του "στηρίγματος"...

Μα Επιτέλους!

Ποιός Στηρίζει το "Στήριγμα"?

Πείτε μου!

...

...η ανεκτή 'βαρύτητα' του ...μή~είναι...

π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ο ί

πάντα

&

παντού

πολλές φορές

΄΄εμφανίζονται΄΄

φορώντας την μάσκα

της 

ελευθερίας

...

τώρα είμαι φορτισμένη & χάθηκαν πάλι οι λέξεις...

θα επανέλθω όμως σε αυτό το θέμα,,,

ίσως και μέχρι το βραδάκι 

συνέχεια πένθιμης ατμόσφαιρας.. από Κερατέα,,, με αγάπη...

Μοντάζ, 

"Τί κόσμος είναι αυτός"

...

Τι κόσμος είναι αυτός
που ψάχνει στο φεγγάρι
να βρει αλήθεια στο κενό
τι κόσμος είναι αυτός
που πάει στο φεγγάρι
και τα παιδιά του πολεμά

Ε ουρανέ
κάθισε μαζί μας
κάτσε ν' ακούσεις μια πενιά
φίλε παλιέ
μην προσπαθήσεις
να μας κεράσεις μαχαιριά
Τι κόσμος είναι αυτός
πουλάει συνειδήσεις
καταβροχθίζει συνεχώς
τι κόσμος είναι αυτός
που πλημμυρίζει δάκρυ
τι δακρυσμένος ουρανός

Ηθοποιοί που παίζουν
που παίζουν κάποιο ρόλο
σε μια απέραντη σκηνή
νεκρομανείς γυρεύουν
γυρεύουν να τους δώσεις
σε κάποιο ηρώο προτομή

to whom it may concern ~

Καλό μας μήνα...

και Καλημέρα μας

Αμήν

...

Τὶ εἶπα κάποτε σ᾿ ἕναν ἰπτάμενο

Σὰν ἀφαιρέσεις ἀπὸ τὸν ἥλιο τὴν λαίμαργη ἀστρονομία

δὲν εἶναι πιότερος ἀπὸ μιὰ πυγολαμπίδα 
ποὺ διαστέλλει 

τὴν κίνηση μέσ᾿ στὸ ἄναυδο σκοτάδι.

Δὲν ἔχει πόσιμη σημασία νὰ σταλάξουμε

τσιγγούνικες ἀλήθειες καὶ σταγονίδια βεβαιότητας

δὲν ἔχει οὔτε μιὰ πρωτοτυπία ἡ ξεμυαλίστρα ἡ ἐξυπνάδα

πρωτότυπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δικάζει τὶς λέξεις

ἐκεῖνος ποὺ βάζει ποινὲς ὁλοένα στὰ δάχτυλά του

τὴν ὥρα ποὺ σέρνουν ἔρημα τὴν ἄλαλη πένα.

Δὲν ἔχει μητρότητα ὁ ἴλιγγος

δὲν ἔχει πατρότητα ἡ νύχτα.

Μίλησα κι ἄλλοτε γι᾿ αὐτὰ τὰ χαρτόνια.

Οἱ σκοτεινοί μας σύντροφοι: οἱ ἄκρες καὶ τὰ μάκρη

μὲ τοῦ κύκλου τ᾿ ἄγρια δῶρα μᾶς κοροιδεύουν.

Ἔχοντας πιὰ ξεπέσει
 ὁ γέροντας Εὐκλείδης

εἶν᾿ ἀπόβλητο τὸ μῆκος ὡς πράξη τοῦ σύμπαντος

καὶ τὸ ὕψος ἀνεύρετη μελῳδία στὰ πλάτη...

Τράβηξα τὴν σκονισμένη αἰωνιότητα σὰν κουρτίνα

μὲ τόση εὐκολία καὶ τά ῾χασα βλέποντας

τὸ λάγνο τίποτα τῆς ἀναφρόδιτης καμπύλης!

Ὁ ἄγγελος τότε τοῦ ἔαρός μου φώναξε:
 -Μὴ στενεύεις,

ἁγίαζε μονάχα,

 μὴ σκοπεύεις, 

κι ἀπ᾿ τὸ μειλίχιο

δαιμόνιο τῆς ἀγάπης πιὸ πέρ᾿ ἀκόμη τράβα
 κι ἂς εἶπες

θὰ κομματιάσω τὸν κόσμο 
γιὰ νὰ ματιάσω

τὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας.

Ἔλα, 
λυτρώσου τώρα κι ἀπ᾿ τοῦ ἐρωτήματος τὴν ἔλλειψη

νὰ γίνεις ὀμορφότερος 
νὰ μείνεις 
ὄντως μόνος...

Νίκος Καρούζος

[Χορταριασμένα Χάσματα, 1974]

Ένας ευαίσθητος Απρίλης

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Ένας ευαίσθητος Απρίλης
Ένας αθέατος καιρός
Γελάει το φρουρό της πύλης
Και βγαίνει ήλιος λαμπερός

Πετά τα ρούχα του στρατιώτη
Φορά πουκάμισο λευκό
Και στην αγάπη του την πρώτη
Στέλνει ένα όνειρο γλυκό

Φέρνει μια ζάλη στους ανέμους
Ανατριχίλα στο νερό
Με την καρδιά στήνει πολέμους
Και με τον έρωτα χορό

Από τους κήπους κόβει βάγια
Κι απ' την αυλή του πασχαλιές
Για να στολίσει τα ναυάγια
Που μείνουν δίχως αγκαλιές

out of order

cannot breathe 

do not wish to breathe

anymore

leave me alone 

had enough

[and 

no more ,,,  for me]

all alone am I,

have been

and will be

εξάντληση...

πονάω σε διάφορα σημεία του σώματός μου

αρκετό καιρό τώρα

κουράζομαι πάρα πολύ εύκολα

ζαλίζομαι & έχω κρίση ιλίγγου

συχνά

έχω γίνει μή λειτουργική πια,

νομίζω,

οπότε τί γυρεύει η αλεπού στο παζάρι?

ή αλλιώς,, πού πας βρε Καραμήτρα?

[στο καρα~μήτρο δε, χτυπάμε φλέβα,, έτσι θλιμμένη που είναι...]

έχω περάσει πολλά

και πολλοί με στεναχώρησαν επίσης

κουράστηκα 

δεν κυνηγώ πια

αν κάτι είναι σωστό θα κάτσει από μόνο του

χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια

ειδικώς ο "άντρας της ζωής μου",

αν υπάρξει κάποια στιγμή,

θα χρειαστεί να με διεκδικήσει

από τον εαυτό μου...

αλλιώς,,, θα

συνεχίσω να είμαι εγώ

ο αντρας της ζωης μου

...