προσδοκώ εκδίκηση φύσης και ζωή του μέλλοντος αιώνος ~ αμήν.

σήμερα το μεσημέρι, 

κάτω από το σπίτι μου, 

τοποθέτησε το μικροσκοπικό, 

παμπάλαιο, 

λερωμένο

[κατάβρωμο για την ακρίβεια] 

 και ολούθε ψιλοτρακαρισμένο 

οπελάκι του, 

ένας τόσο δα μικρούτσικος,

 μικρόψυχος,

 τιποτένιος, 

ασήμαντος

ανθρωπάκος

 [..."άντρας", για την ακρίβεια,,, ~ οποία σύμπτωσις!...]

και, αφού κατέβηκε από αυτό, 

θεώρησε οτι ένα κλαρί από το πανέμορφο, 

 φουντωτό, 

υπερήφανο

 Δεντράκι 

του πεζοδρομίου μου,

..παρενοχλούσε την ...

 εκ λαμαρίνας γενομένης παραπάνω αναφερόμενη προέκταση του 'μορίου' του,,,...

οπότε,,, έτσι απλά και ενώ τον κοιτούσα κατάπληκτη,,,

ο εν λόγω, παραπάνω αναφερόμενος, ΚΑΦΡΟΣ,

απλώνει την χερούκλα του και !ΤΣΑΚ!,

 σπάει[!ναι, σπάει!] το ..."αναιδές" Κλαράκι !~!

το πετάει στον δρόμο, -όσο πιο μακριά του μπορούσε-,

Και φυσάει και κάποια φυλλαράκια που είχαν πέσει πάνω στο ελεεινό σαράβαλό του[!]

ο Πανηλίθιος και Γελοίος Ουτιδανός!

Τότε και μόνον τότε ηρέμησε 

και ..υπερήφανος, -πια-,,,, 

απομακρύνθηκε για να πάει σπίτι του

 [στην απέναντι πολυκατοικία!]

Τον παρατηρούσα συνεχώς,

 με δολοφονικό βλέμμα αλλά,

 δεν πτοήθηκε, 

ούτε και ντράπηκε καθόλου!

δεν του μίλησα ,,, 

θεώρησα οτι είναι ανάξιος λόγου...

ελπίζω όμως κάποια στιγμή, η ίδια η φύση, να μας απορρίψει κατά πως μας πρέπει σαν είδος...