χθες το βράδυ βρέθηκα ---μετά από πάρα πολύ καιρό--- με μια παιδική μου "φίλη" για φαγητό
και χάρηκα για ένα και μόνον λόγο:
διότι παρ'όλες τις απανωτές δυσκολίες και την τεράστια μοναξιά μου,
παρόλο που ποτέ δεν ήμουν ούτε συμπεριφέρθηκα [με δανεικά] σαν .."πλούσια"
παρόλο που δεν έκανα παιδιά [που τόσο πολύ επιθυμούσα], ούτε και καμμία σχέση άξια λόγου [για την ακρίβεια, δεν γνώρισα ούτε μία Αγάπη της Προκοπής στη ζωή μου, -μέχρι τώρα τουλάχιστον...]
παρόλο που δεν έχω αδέλφια ούτε και ουσιαστικούς φίλους,
παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της ζωής το πέρασα γηροκομώντας και στηρίζοντας γενικώς,
ανάμεσα σε ηλικιωμένους και σε φάρμακα και αρρώστιες, ---από βρέφος---,
παρ'όλα τα παραπάνω λοιπόν, [και άλλα αρκετά επιπλέον...],
Δεν Έχασα,,,
την Ελπίδα μου,
την Χαρά για τη Ζωή,
την Αγάπη για Όλους και για Όλα,
το Χιούμορ μου,
την ..'Μπάλα',,,
το Παιδί Μέσα Μου
την Ψυχή μου,
την Φλόγα μου!
Δεν Με Έχασα και Σε Ευχαριστώ Τόσο Πολύ Θεέ μου για αυτό!
ξυπόλητη στ'αγκάθια, μια ζωή, χωρίς να υποκρίνομαι και να ξεσπάω τα προβλήματά μου [με κακιούλες κλπ,,,] στους άλλους =μεγάλο κατόρθωμα ==> είμαι πολύ δυνατή τελικώς !
ΑπάντησηΔιαγραφήβέβαια, για να λέμε και τα ντεσού, τα ψυχοσωματικά δεν τα γλίτωσα ... [ξεσπάει το σώμα μου κατά καιρούς εναντίον μου και με παιδεύει κι αυτό... ~ αλλάαα...ούτε και όσοι γνωρίζω στον κύκλο μου έχουν γλιτώσει από τα ψυχοσωματικά... ] ;)